Hermann Göring dołączył do ruchu nazistowskiego nie z powodów ideologicznych. Otwarcie powtarzał, że ideologia go nie interesuje, jego prawdziwą pasją była walka. Po zakończeniu I wojny światowej był już asem myśliwskim z 22 potwierdzonymi zestrzeleniami, a jednocześnie osobą poszukiwaną przez Ligę Narodów za udział w przemocy politycznej. Uciekł do Szwecji, gdzie po raz pierwszy zetknął się z symboliką runiczną oraz poznał swoją przyszłą żonę, arystokratkę Carin von Kantzow.

Na początku lat 20. XX wieku Göring wrócił do Niemiec i poznał Adolfa Hitlera. Hasła nazistowskie, pełne retoryki walki i siły, zrobiły na nim tak wielkie wrażenie, że kilka dni później wstąpił do NSDAP. Tak rozpoczęła się droga, która zakończyła się samobójstwem w celi więziennej w Norymberdze w 1946 roku.

W 1923 roku, podczas nieudanego puczu monachijskiego, Göring stał u boku Hitlera jako dowódca oddziałów szturmowych. Został ciężko ranny i ponownie wyjechał do Szwecji na leczenie. Tam uzależnił się od morfiny, nałogu, z którym zmagał się przez resztę życia. Gdy Hitler wyszedł z więzienia po odsiadce za pucz, Göring powrócił do Niemiec i znów zaangażował się w działalność NSDAP. Dzięki swojej arystokratycznej żonie zdobywał poparcie elit, obracał się w towarzystwie wpływowych przemysłowców i wkrótce zasiadł w parlamencie. W 1931 roku Carin zmarła na gruźlicę, co było dla niego ogromnym ciosem.

Po przejęciu władzy przez nazistów w 1933 roku Göring został przewodniczącym Reichstagu oraz ministrem lotnictwa. Coraz wyraźniej ujawniała się jego obsesja kolekcjonowania drogich i rzadkich przedmiotów. Łączył to z zamiłowaniem do gromadzenia wysokich stanowisk: był premierem Prus, pełnomocnikiem do spraw Planu Czteroletniego, wielkim łowczym Rzeszy, jednym z głównych odpowiedzialnych za tworzenie i rozwój Gestapo, a także jednym z najpotężniejszych ludzi w państwie po Hitlerze. Bogacił się nie tylko dzięki urzędom, ale także dzięki łapówkom od przedsiębiorców liczących na jego przychylność.

W 1935 roku ożenił się ponownie, ze szwedzką aktorką Emmą Sonnemann. Jego kariera nabrała wtedy dodatkowego tempa. Niemcy otwarcie złamały postanowienia traktatu wersalskiego i rozpoczęły intensywne zbrojenia. Göring stworzył nowoczesne Luftwaffe, które przeszło pierwszy test bojowy podczas wojny domowej w Hiszpanii w latach 1936–1939, wspierając generała Franco. W 1938 roku urodziła się jego jedyna córka, Edda.

Równolegle zaczął budować ogromny pałac myśliwski Carinhall, nazwany na cześć pierwszej żony. Sprowadził jej ciało ze Szwecji, co wywołało skandal, ponieważ na grobie złożył wieniec w kształcie swastyki. Rezydencja stała się symbolem jego przepychu i żądzy luksusu. Choć próbował walczyć z uzależnieniem od morfiny, pozostał narkomanem aż do końca wojny, a w ostatnich latach nadużywał między innymi parakodeiny.

Wraz z ekspansją III Rzeszy, remilitaryzacją Nadrenii, aneksją Austrii oraz zajęciem Sudetów, Göring z niesłabnącym zapałem powiększał swoją kolekcję dzieł sztuki. Podczas wojny bogacił się jeszcze bardziej. Jego ludzie wykupywali, wymuszali sprzedaż lub po prostu konfiskowali obrazy, rzeźby i antyki w okupowanej Europie. Właściciele, którzy się sprzeciwiali, trafiali w ręce Gestapo lub do obozów koncentracyjnych.

Za sukces kampanii zachodniej w 1940 roku został nagrodzony unikatowym tytułem Marszałka Rzeszy, najwyższą rangą wojskową w III Rzeszy. Co ciekawe, jego stosunek do Żydów miał charakter bardziej cyniczny niż ideologiczny. Brał czynny udział w antysemickiej polityce, przewodniczył naradom dotyczącym „kwestii żydowskiej”, podpisywał rozporządzenia wywłaszczeniowe, a jednocześnie podczas nocy kryształowej protestował głównie przeciw niszczeniu majątku, które uznawał za „marnotrawstwo gospodarcze”.

W 1941 roku Hitler wyznaczył go oficjalnie na swojego następcę w przypadku śmierci lub niezdolności do rządzenia. Od tego momentu jego gwiazda zaczęła jednak gasnąć. Luftwaffe ponosiła klęski w bitwie o Anglię, na froncie wschodnim i w obronie niemieckich miast przed alianckimi bombardowaniami. Gdy alianci bezkarnie niszczyli kolejne miasta, obietnica Göringa, że „żaden wróbel nie przeleci nad Berlinem bez mojej wiedzy”, stała się gorzkim symbolem jego kompromitacji.

Kiedy Armia Czerwona zbliżała się do Berlina, Göring ewakuował cenne zbiory z Carinhall, a sam pałac kazał wysadzić, aby nie wpadł w ręce wroga. W kwietniu 1945 roku, przebywając w Bawarii, wysłał do Hitlera telegram, pytając, czy ma przejąć władzę zgodnie z wcześniejszym dekretem sukcesyjnym. Hitler odebrał to jako próbę zamachu stanu, wpadł w furię, pozbawił Göringa wszystkich stanowisk, rozkazał jego aresztowanie i usunięcie z partii.

Göring oddał się w ręce Amerykanów, licząc naiwnie na rolę mediatora pokojowego. Został przewieziony do obozu w Bad Mondorf, a następnie do Norymbergi. Tam, po przymusowym odstawieniu narkotyków, odzyskał dawną pewność siebie i elokencję. Podczas procesu norymberskiego nie okazywał skruchy, próbował usprawiedliwiać politykę III Rzeszy, spierał się z prokuratorami i starał się dominować nad innymi oskarżonymi.

Skazany na karę śmierci przez powieszenie, uniknął szubienicy, popełniając samobójstwo 15 października 1946 roku, zatruwając się cyjankiem. Do dziś nie wiadomo, w jaki sposób wszedł w posiadanie kapsułki z trucizną ani czy ktoś mu w tym pomógł.