W celu przyśpieszenia prac nad nowym ciężkim samochodem pancernym niemieckie służby techniczne przeanalizowały możliwość wykorzystania podwozi ówczesnych ciężarówek. W 1929 roku Urząd Uzbrojenia zlecił opracowanie nowego typu pojazdu rozpoznawczego. Do rywalizacji przystąpiły Daimler Benz z podwoziem G 3, Büssing NAG z podwoziem G 31 oraz Magirus z podwoziem M 206. Konstrukcje były do siebie zbliżone, a różnice dotyczyły głównie detali technicznych i rozwiązań układu napędowego. W marcu 1931 roku Daimler Benz przedstawił ulepszone podwozie G 4, które 21 maja 1931 roku przemianowano na G 3a. Ostatecznie dalsze prace konstrukcyjne oraz przygotowanie do produkcji powierzono przede wszystkim firmom Daimler Benz oraz Büssing NAG.

Rodzina ciężkich samochodów pancernych 6 Rad została wprowadzona w trzech głównych odmianach, SdKfz 231, SdKfz 232 oraz SdKfz 263. SdKfz 231 był wersją bojową przeznaczoną do rozpoznania i osłony, wyposażoną w obrotową wieżę z działkiem 2 cm KwK 30 L 55 oraz sprzężonym karabinem maszynowym, wczesne wozy wykorzystywały MG 13 kalibru 7,92 mm. Działko było zasilane z magazynków pudełkowych, a karabin maszynowy z magazynków o pojemności 25 naboi. W toku produkcji zmieniano szczegóły układu uzbrojenia w wieży, w tym położenie karabinu maszynowego, aby poprawić ergonomię i obsługę.

SdKfz 232 był odmianą radiową, konstrukcyjnie bardzo zbliżoną do SdKfz 231, lecz wyposażoną w rozbudowany zestaw łączności oraz charakterystyczną antenę ramową. Zapewniało to lepszą koordynację działań w oddziałach rozpoznawczych, szczególnie w szybkich operacjach manewrowych. SdKfz 263 był natomiast pojazdem dowodzenia i łączności dalekiego zasięgu. Różnił się od wersji 231 i 232 przede wszystkim wyposażeniem radiowym, układem wnętrza oraz innym typem anteny. W praktyce pojazdy tej odmiany miały zazwyczaj większą załogę i ograniczone uzbrojenie w porównaniu z wariantem bojowym, ponieważ priorytetem była łączność, a nie walka ogniowa.

Kadłuby pojazdów 6 Rad wykonywano z płyt pancernych ustawionych pod różnymi kątami, co poprawiało odporność przy zachowaniu umiarkowanej masy. Opancerzenie miało grubość od 8 do 14,5 mm, co chroniło przed ostrzałem broni strzeleckiej i odłamkami, ale nie zapewniało odporności na broń przeciwpancerną. Pojazdy miały układ sześciokołowy oraz dodatkowe stanowisko kierowania umożliwiające jazdę do tyłu z dużą prędkością, co było bardzo przydatne podczas kontaktu z przeciwnikiem i szybkiego odwrotu bez konieczności zawracania na wąskich drogach.

Ciężkie samochody pancerne SdKfz 231 6 Rad przeznaczone były głównie do rozpoznania oraz osłony, a ich środowiskiem były drogi utwardzone i teren o dobrej nośności. W praktyce najlepiej sprawdzały się w działaniach manewrowych w Europie Zachodniej, natomiast na wschodzie szybko ujawniły ograniczenia wynikające z napędu kołowego, szczególnie w błocie i śniegu. Pojazdy te znajdowały się w jednostkach rozpoznawczych Wehrmachtu w latach 1935 do 1940 i 1941, brały udział w kampanii w Polsce, kampanii francuskiej oraz w początkowej fazie operacji Barbarossa, po czym były stopniowo zastępowane przez nowsze samochody pancerne 8 Rad o lepszych właściwościach terenowych.

Malowanie wozów w pierwszym okresie wojny opierało się na standardowym kolorze Panzer Grau, a oznaczenia państwowe, numery rejestracyjne oraz znaki taktyczne nanoszono na kadłub i błotniki w sposób zgodny z ówczesnymi regulaminami. Z czasem kamuflaż i sposób znakowania ulegały zmianom wraz z wymaganiami frontowymi, jednak wczesne fotografie z lat 1939 i 1940 pokazują przede wszystkim dominację szarego schematu malowania.



Dane techniczne ciężkich samochodów pancernych 6 Rad, SdKfz 231 232 263



Zdjęcie:
Bundesarchiv, Bild 136-B3098, CC BY-SA 3.0