Karabin przeciwpancerny Panzerbüchse 38 (PzB 38) był niemiecką bronią piechoty przeznaczoną do zwalczania lekko opancerzonych pojazdów bojowych w początkowym okresie II wojny światowej. Powstał jako odpowiedź na rozwój broni pancernej w latach trzydziestych XX wieku i miał zapewnić piechocie możliwość walki z czołgami bez użycia artylerii.

PzB 38 został opracowany przez niemiecki przemysł zbrojeniowy pod nadzorem Heereswaffenamt. Produkcję prowadzono głównie w zakładach Gustloff Werke w Weimarze, przy udziale firm kooperujących na terenie Niemiec. Wytwarzanie rozpoczęto w 1939 roku i zakończono stosunkowo szybko, ponieważ konstrukcja okazała się skomplikowana i podatna na zabrudzenia.

Karabin wykorzystywał amunicję 7,92 × 94 mm Patronen 318, charakteryzującą się bardzo dużą prędkością wylotową. PzB 38 był bronią jednostrzałową z półautomatycznym mechanizmem otwierania zamka, po oddaniu strzału łuska była automatycznie wyrzucana, co przyspieszało tempo ognia. Broń była ciężka, długa i trudna w obsłudze, jednak zapewniała wysoką skuteczność przeciwko cienkiemu pancerzowi.

PzB 38 był używany bojowo w kampanii w Polsce oraz we wczesnej fazie walk na froncie zachodnim. Szybko jednak ujawniły się jego ograniczenia, rosnąca grubość pancerzy czołgów sprawiła, że broń stała się mało skuteczna. Z tego powodu konstrukcja została wkrótce zastąpiona uproszczonym modelem PzB 39.

Łączna produkcja Panzerbüchse 38 była niewielka i szacowana jest na około 1600, 1700 egzemplarzy, co czyni go konstrukcją przejściową o ograniczonym znaczeniu bojowym.


Dane techniczne Panzerbüchse 38



Zdjęcie:
Bundesarchiv, Teschendorf, CC BY-SA 3.0