MG 15 to niemiecki lotniczy karabin maszynowy przeznaczony głównie do ruchomych stanowisk strzeleckich, używany szeroko w lotnictwie Luftwaffe jako uzbrojenie obronne bombowców, samolotów rozpoznawczych i maszyn wielozadaniowych. Pełna nazwa broni brzmiała Flugzeugmaschinengewehr MG 15. W drugiej fazie wojny znaczna liczba egzemplarzy została przerobiona do użycia naziemnego, najczęściej poprzez dodanie kolby, dwójnogu, uproszczonych przyrządów celowniczych oraz uchwytu do przenoszenia, co pozwalało wykorzystać zapasy broni wycofywanej z samolotów.

Konstrukcja MG 15 powstała na początku lat trzydziestych, była rozwinięciem rozwiązań zastosowanych w karabinie MG 30 i była związana z pracami Rheinmetall Borsig nad bronią lotniczą. MG 15 strzelał z zamka otwartego i działał na zasadzie odrzutu, co sprzyjało niezawodności w roli broni pokładowej. Charakterystyczne było zasilanie z magazynka dwubębnowego o pojemności 75 nabojów, montowanego od góry, oraz częste stosowanie zbieracza łusek w stanowiskach lotniczych, aby ograniczyć ryzyko uszkodzeń i zacięć w ciasnych przestrzeniach kadłuba.

Broń była zasilana nabojem 7,92 × 57 mm Mauser, co w praktyce dawało dużą skuteczność przy prowadzeniu ognia obronnego, jednak wraz ze wzrostem prędkości samolotów i odporności konstrukcji lotniczych zaczęto dążyć do zwiększenia siły ognia, dlatego od około 1941 roku MG 15 był stopniowo wypierany przez nowsze konstrukcje, takie jak MG 81, MG 81Z, MG 131 oraz działko MG 151 kalibru 20 mm.

Warto doprecyzować często powtarzaną liczbę 17 648 egzemplarzy, nie odnosi się ona do całkowitej produkcji MG 15, tylko do oficjalnie odnotowanej liczby konwersji MG 15 do zastosowań naziemnych według stanu na 1 stycznia 1944 roku.

MG 15 miał także wpływ poza Niemcami, w Japonii powstał licencyjny odpowiednik używany w lotnictwie jako Typ 98, a w marynarce jako Typ 1.


Dane techniczne



Zdjęcie:
Darkone, CC BY-SA 2.5, Wikimedia Commons